Gekortwiekt
Er zijn mensen die zich kunnen herinneren dat ik ooit haar had tot op mijn rug, en dan bedoel ik daarmee niet een tapijtje of een vachtje, maar echte lange haren waarmee ik gemakkelijk een paardenstaart kon maken. Het hoorde bij mijn midlifecrisis – mijn manier om mezelf op de kaart te zetten, een imago aan te meten.
Dat was tot het jaar 2003 – denk ik – toen mijn toendertijdse lief – er op een onbewaakt moment de schaar in zette en ik er een flosj aan overhield die je kon gebruiken op de paardenmolen – maar een extra rit op deze mary-go-round leverde deze vangst niet op.
Met tussenpozen, zoals het getij van de zee, varieerde mijn haarlengte tussen een gladde coup innocent en een warrig vogelnestje, ik was altijd ijdel genoeg om het een goede knipbeurt te laten geven bij De Client, een populaire keten van haarkappers die probeerde om van je te entertainen met muziek, soms met een DJ in de zaak, een lekker drankje, cava of een biertje kon ook.
Maar gisteren ben ik naar de lokale kapper geweest, Tim, ongeveer drie huizen verderop in het rijtje waar ik een appartementje huur, met de vraag of raad wist met de vraag tot kortwieken op een centimeter of twee.
Ik had mijn DJI gimbal mee die tezamen met een vrij geblutste en gebarsten Huawei P30 Pro een aardig duo vormt om tijdsintervalfilmpjes en andere videootjes op te nemen. Ik vroeg aan Tim of ik deze belangrijke stap in voorbereiding van mijn operatie op de gevoelige plaat mocht vastleggen en hij vond het een goed idee.
Met een tondeuse in de aanslag was hij klaar voor een van de snelste kappersbeurten die ik ooit heb ondergaan; zonder twijfel was het bij verre de gemakkelijkste opdracht die hij ooit gekregen had. Mijn grijze lokken maakten plaats voor zo mogelijk nog een tint lichter zilveren ‘spinnekeskop’. Ik denk dat ik mijn haren zelfs niet zo kort heb gehad van toen ik nog als 6-jarige in mijn uppie naar de kapper op de hoek van de Rudolfstraat, waar ik woonde, en de Bouwdewijnstraat trok om voor 10 Belgische franken mijn kopje te laten inkorten.
Het was een fris kopje, maar ik was goedgemutst, mijn lieve nicht Betti had 4 modelletjes gebreid en ik trok er eentje tot ver over mijn oren want het was aardig koud gisterenavond – en vanmiddag, ondanks het zonnetje dat vlijtig scheen, gebruikte ik dezelfde beanie om er op uit te trekken.
Time Lapse Haartjes
Fris en Kort
VIBRATO
Ik heb ook op VRT Max naar Vibrato gekeken, een documentaire over een vrouw van 55 die haar reilen en zeilen uiteenzet en ik denk dat ze er minder goed aan toe is dan ik, ze heeft ook een heel duidelijke tremor in haar linkerhand, maar ze verwoordt heel goed hoe zij nog zoveel mogelijk wil afvinken van een lijstje met doelstellingen die ze nog wil bereiken. Ze is ook creatief bezig met, onder andere schilderen, en het zag er niet onaardig uit. Ik denk dat dat bezig blijven cruciaal is.
Ik blijf bezig en ik heb mezelf ook wat creatief beziggehouden, met mijn foto’s van de beelden in het Middelheimpark. Ik heb er een heel psychedelisch ogende fotobewerking van gemaakt. Ik ben eens benieuwd wat u ervan denkt.
Sommige mensen vinden het maar niks, maar zelf vind ik het niet onaardig. Ze argumenteren dat het niet natuurlijk is, maar wat is er natuurlijk aan foto’s maken? De meeste foto’s zijn geposeerd of in scene gezet – en ik bedoel daarmee dat je als fotograaf toch altijd op zoek gaat naar de juiste invalshoek en achtergrond, verhouding, belichting. Is dat dan zo natuurlijk? Maar als je aan de kleuren ‘foefelt’ dan valt het manipuleren niet te ontkennen. Maar ik denk dat het toch ‘kunst’ is om het juiste kleurenpalet te vinden.
Bij deze vraag laat ik het voor vandaag. Wat is kunst? Kunst is iets dat zich onderscheidt van andere creaties en creaturen door dat het de mens beweegt tot nadenken over het waarom – wat bedoelde de kunstenaar met datgene waar zij vorm en inhoud aan gaf? En de beoordeling over of zij die bedoeling waar heeft gemaakt. Als de bedoeling er niet is, is het dan kunst? Als het de toeschouwer niet emotioneert, tot nadenken stemt, tot waardering aanzet, is het dan kunst?
Kunst is communicatie, het is zowel doel als middel. Het is vorm en inhoud. Het is tijdelijk en eeuwig. Het is onsterfelijk en tegelijkertijd kwetsbaar. Kunst wil imponeren en soms bereikt de kunstenaar dat door te ontkennen dat het die focus had, door te stellen dat hij helemaal niet wilde bezielen,… maar die waarheid is de leugen bij uitstek.
Denk er maar eens over na. Ik zeg niet dat ik een kunstenaar ben, maar ik heb wel de intentie van mensen te emotioneren en ook om mijn ego te strelen door “likes” te verzamelen.
Een reactie achterlaten