De zin

Met tussenpozen, afhankelijk van “the mood of the moment”, vraagt een mens zich al eens af “Waarom leven wij?”. Misschien ook “Wat is de zin van het leven?”. Met een afwachtende houding geraak je niet aan een antwoord; zomaar wat aanmodderen tot er iemand die vraag gaat beantwoorden, is  zinloos.

 

Voor menig mens is het leven inderdaad doelloos. Begrijp me niet verkeerd; moest het leven inderdaad nutteloos zijn, dan kan je er nog evenzeer plezier aan beleven. Plezier an sich hoeft helemaal geen doel te hebben. Maar als je geen plezier hebt in het leven, dan heeft het geen zin. We zijn zeker niet op aarde gekomen om te lijden, af te zien, op te offeren, weg te cijferen. Er zal altijd wel een juk zijn waar je onder gebukt en gebogen aan de kar kan trekken. Maar reken, wat mij betreft niet op enige sympathie, wanneer je de kwelling van de hel op aarde verkiest en denkt dat het gecompenseerd gaat worden door een hemel, een paradijs, éénmaal je voorbij de eindmeet bent.

 

Wat ik ontdekt heb is dat het leven je de kans biedt om er betekenis aan te geven; de betekenis, de zin, de waarde van het leven mag je zelf invullen. Je moet vooral niet op anderen te rekenen om die betekenis voor jou te definiëren, dat leidt alleen maar tot misverstanden en teleurstellingen. Je hebt geen God, beschermengel, of gids nodig die jou levensdoel bepaalt. Doe het zelf.

 

Er is natuurlijk een biologische zin voor het leven, de wereld waarin je kinderen opgroeien verbeteren, maar die bal zijn we verschrikkelijk aan het misslaan. De kans dat we door onze consumptiedrang, de illusionaire maakbaarheid van ons leven, een ‘carpe diem’ beleid kunnen uitstippelen en nastreven, is op termijn onhoudbaar. Pluk de dag, maar eenmaal geplukt, blijft er van de fruitgaard van het leven alleen maar kale takken over. We kunnen maar beter traag en langzaam genieten van wat het leven te bieden heeft. Langer pauzeren tussen de happen door, minder snel kauwen en slikken, kleinere maatjes ook, misschien met kleinere borden en dito bestek.

 

Misschien zal zelfs de smaak er aan winnen wanneer we er in slagen om met een beetje honger te beginnen. Hongerig en nuchter kunnen we meer ruiken en smaken, voldaan en verzadigd lukt het ons nauwelijks om nog onderscheid te maken tussen wat lekker lijkt en lekker is.

 

En je moet hongerig zijn om het leven te kunnen savoereren, de smaak ervan te doorgronden. Met momenten zal het bitter en zuur zijn, maar de combinatie met zoet en zout kan heel verfrissend werken.

 

Als het leven een recept is dat je mag bereiden, wat zou je dan verkiezen? Ga je het aan iemand anders overlaten om een menu samen te stellen of ga je zelf aan de slag? Dat dacht ik al, voor sommigen is het fastfood, bereide maaltijd, snel de oven in. Dat mag zelfs af en toe. Maar het meeste genoegen halen we toch uit die zelfgemaakte cake, die zoete broodjes, de lente soep met ballen, …

 

De zin van het leven is de betekenis die je er zelf aan geeft. Geen geleuter over hogere doelen, reïncarnatie, god’s wil, … maar gewoon een uitkomst die je toelaat om tevreden op terug te kijken eenmaal je voor de poort van Sint-Petrus staat.

 

Vind je dat je kinderen moeten opgroeien tot mensen die onafhankelijk hun leven kunnen leiden  maar die tegelijkertijd lotsverbondenheid kunnen ervaren om samen met anderen iets te verwezenlijken, de zin van jouw leven is, dan is dat al een hele mooie invulling.

 

Als je geen kinderen wil van jezelf, maar wil je andere mensen helpen om de wereld als gastvrij, open, empatisch, te ervaren; altruïstisch en samaritaans; is dat niet minder mooi of eerbaar.

Wil je de beste zijn in iets dan zal je anderen of jezelf moeten ontgoochelen. Wil je veel hebben dan zal je afgunst en nijd oproepen en zal dat ook niet helpen om de soberheid te hebben die dingen naar waarde kan schatten. Wil je excentriek zijn, ga je gang. Wil je afwijken van norm en vorm, geen probleem. Maak voor jezelf uit hoe je in het leven wil staan, laat niemand voor jouw beslissen wat ‘normaal’ zou moeten zijn. Zolang je je medemens ook respecteert en accepteert, zonder kwade bedoelingen, zonder kwetsen, negeren, of met kleinerende opmerkingen bejegent, dan kan je een zin geven aan je leven die misschien uniek is, en is ze niet uniek, dan is het ook goed hoor, dan vind je misschien gelijk besnaarde zielen waarmee je samen een stukje levensweg kan afleggen.

 

De zin van je leven is de betekenis die je er aan kan geven. Zoek het vooral niet te ver. Mensen die de wereld willen verbeteren op grote schaal, zijn te vaak bereid daarvoor anderen te laten lijden. Kleine afgemeten passen zetten, voetje per voetje, bereikt vaker veel meer dan grote sprongen die eindigen in het ijle.

 

Maak de zin af ‘Ik wil.’

What People Say

---