Ik heb een belofte gemaakt – aan mezelf – dat ik mijn ervaring wilde delen – en ik ben een presentatie aan het voorbereiden over mijn herrijzenis.
Dit is alleen maar een begin. Maar vertel me of dit de juiste richting uit gaat.
Er was eens … nee, dit is geen sprookje, laat me vertellen waarom. Sprookjes eindigen altijd met een ‘happy end’, sneeuwwitje ontwaakt na een geweldige pakkerd van een kus, en of ze daar aan had toegegeven betwijfel ik ten zeerste. Het lijkt wel of knappe prinsen op een wit paard een beentje voor hebben op de rest van de wereld en in een positie komen te staan waar het redden van nog knappere deernes hun heldenstatus bevestigt.
In de huidige revolte van #metoo lijkt het minder vanzelfsprekend om als een prins op een wit paard langskomt om je te redden door een kus te geven aan een slapende meid die haar inzet in het onderhoud van een zevenkoppige familie, bejubeld ziet worden, dan vraag je jezelf toch af wat een happy end zou zijn, als bij het ontwaken, deze knappe verschijning de prins een verdiende peer op zijn ‘bakkes’ zou geven. Hij had ‘mag ik u kussen’ kunnen vragen, en dan had Bart Peeters zijn show een andere titel moeten geven.
Laat me uitleggen dat sterven geen happy end is voor de meeste mensen – en ondanks mijn optimisme had ik bijna gezegd – als deze operatie niet slaagt – geef me dan maar een giftige appel – ik bijt er een groot stuk uit en dat blokkeert mijn luchtpijp en ik val voor dood neer. Alleen een prins met verstand van een Rautek greep zal me kunnen redden.
Een prins die erin slaagt om dat vermaledijde stuk eruit te kussen – is wel heel straf – maar ik zit daar niet op te wachten.
En als u wist dat je niet sterft van Parkinson, maar eerder van verslikken, dan snapt u waarom ik me niet wil verslikken, of het in woorden zijn, of een stuk appel, nee dank u.
Dus nee, dit is geen sprookje en kent een happy end, omdat ik niet ben gestorven. Toch ben ik herrezen, zo rond Pasen 2024, en ik ben dankbaar voor een heel leger aan toegewijde en zorgzame mensen, die me hebben geholpen om mij een extrastukje leven te geven dat de moeite waard is om geleefd te worden, een (h)UZA(renstukje) en ik zal nu maar snel het hele verhaal vertellen.
Maar mag ik even een applausje voor het team Neurochirurgie en het team Neurologie, onder leiding van respectievelijk, Dr/Prof David Crosiers en Mania De Praeter. Het zijn helden die erkenning verdienen.
Even een slokje water drinken voor ik niet meer kan praten. De emoties kunnen hoog oplopen.
Ik ben op het moment van het schrijven een serie op Netflix aan het volgen. ‘New Amsterdam’ En ik ben door al het ’team jerken’ aardig uitgedroogd. Daarom moet ik op tijd en stond ook water drinken – compenseert mijn traanvocht. En als u de serie kent dan zie ik wel wat gelijkenissen tussen deze serie over een New York’s publiek hospitaal en het UZA. Ik kan me best voorstellen dat hier ook veel artsen, verpleegsters (ook mannelijke!!!) en weet ik veel welke beroepen er hier/daar worden uitgeoefend, en dat men zich ook zorgen maakt over de financieën. Ik kon vanuit het raam van mijn kamer een volledig leegstaand gebouw zien, waar een nieuwe CT-Scanner, een MRI-machine en nog vele andere toestellen moeten geïnstalleerd worden. Het geld is allemaal op door COVID-19, maar u kunt allemaal een bijdrage leveren door geld te schenken aan de UZA foundation. Het doet er niet toe hoeveel u wil geven – maar vermenigvuldig maal 2 wat u wil geven en het bedrag zal dan zijn wat u kunt geven. Aarzel niet en doe het ‘nu’ – elke gift is fiscaal aftrekbaar. Daarom kan het ‘maal twee’ effect niet op al teveel tegenstand tegenstand rekenen.
Waarom grootgeldbezitters liever investeren in een Picasso, een ongewassen shirtje van Eddy Planckaert, en andere veel geld kostende investeringen die liefst in waarde stijgen zodanig dat er ‘winst’ wordt gemaakt, weet ik niet. Maar als u mensen wil redden of hun levens in waarde wil verbeteren, dan zou ik mijn geld investeren in een groentetuin, binnenshuis, voor kinderen en volwassenen die een langdurige behandeling ondergaan, of in een kleurrijke wandtekening die het steriele grijs van deze, zo lijkt het soms op, gevangenis, doorbreekt. Ook bij de volwassenen. En wat als we een permanente hinkelbaan op de grond aanbrengen, of een trompe-l’oeil op de vloer, de muur of het plafond.
Ik ben Stefan Steurs en ik kom hier om uit te leggen hoe DBS mijn leven heeft veranderd.
U mag mij altijd onderbreken, vragen stellen, en ik zal u eerlijk en oprecht beantwoorden, maar eerst ga ik u een vraag stellen – wil iedereen met een familielid of kennis, vriend, … die Parkinson’s heeft zijn of haar hand opsteken ?
Nu mag u beginnen met vragen te stellen.
Ik ga ze opslaan in mijn computer want mijn handschrift lijkt op hanepoten, en ik kan niet ontcijferen wat ik zelf heb geschreven.
‘Shoot’.
Dit is de inleiding. Laat uw kritiek me leiden. Dank U.
Hier zie je een heel recente foto van één van mijn beste vrienden. Ik wil mijn vrienden bedanken voor de steun die ze mij gaven.
En ik wil hierbij ook vermelden dat ik me schaam voor het vergeten van NADINE en YANN in mijn dankwoord van mijn verjaardagsfeestje.
Het spijt me – ik hoop dat je me ooit kunt vergeven – ook al ben ik ervan overtuigd dat ik dit niet doelbewust heb gedaan.
Jullie zijn zoals al mijn vrienden, onmisbaar, en ik ben blij dat ik op jullie steun kan rekenen in deze moeilijke tijden.
Niemand is ooit gestorven aan het uiten van zijn of haar gevoelens – dus ik hoop dat jullie allemaal voelen wat ik nu voel.
Een reactie achterlaten