Jezus Mina

 

Probeer maar eens een titel te verzinnen voor de epiloog van het verhaal dat ik heb geschreven naar aanleiding van mijn wederopstanding. Ik denk dat het een mooie titel verdiend die nauw aanleunt bij de verrijzenis die ik mag meemaken.

Ik geloofde niet zoveel meer in het Goddelijke Ingrijpen – maar met de timing inachtgenomen van mijn wedergeboorte zou je deze gebeurtenis kunnen omschrijven als een wonder.

Ik was ten dode opgeschreven. Dit was de ultieme kans om te ontsnappen aan de alsmaar groeiende invloed van Parkinson die me op nogal ongelukkige wijze mijn bestaan herleidde tot een toestand van onbeweeglijke versie van een beeld zoals er verschillende te vinden zijn in het Middelheim. Dan denk ik meteen aan ‘De Middellandse Zee’ misschien omdat dit beeld een zekere tristesse uitstraalt, een beeld van een vrouw in gedachten verzonken, doorheen een waas kijkend en of ze iets ziet of niet, ik denk van niet. Misschien is ze gekwetst, of onzeker over wat haar drijgt te overkomen. Maar ze is niet gelukkig met haar beeldenbestaan. Dat is zeker. En dat ze niets kan doen om aan haar toestand te ontsnappen.

 

Maar ontsnappen aan deze lethargie was voor mij het enige sprankeltje hoop dat mij staande hield -ik kon niet opgeven zolang ik me kon vastklampen aan deze korenaar.

 

En als ik positief overkwam de laatste maanden, dan was mijn ‘return from the living death’ door Deep Brain Simulation zeker het voornaamste medische argument. Natuurlijk waren er mijn kinderen en vrienden, maar ik kan niet ontkennen dat er momenten waren waarop de paniek en wanhoop een lelijk masker droegen en me in mijn gezicht uitlachten.

 

Dus nu doe ik een oproep aan alle mensen die me een hart onder de riem hebben gestoken om een gift te doen aan UZAFoundation. Het moet niet veel zijn, 10 EUR is voldoende. Maar gewoon erkentelijk zijn voor het geleverde werk en het resultaat. Er is daar een heel bekwaam en vriendelijk neurologisch team aan de slag met Mania De Praeter als hoofd chirurg en David Crosiers als hoofd neuroloog. Ze hebben bewezen dat je een zware ingreep kan overleven en je de kans geven om je leven terug op de rails zetten.

 

Ik zal hun een leven lang erkentelijk blijven voor het gepresteerde werk. Voor hen is het ‘werk’ – voor mij is het een ‘wonder’.

 

Er is niemand die ik ken die niet zegt dat ik een wonderlijk ben herrezen. Zoals een feniks uit de as.  “Zoals Pasen” denk ik dan.  Een beetje onrespectvol t.o.v. de religieuze betekenis van het hele paasgebeuren maar ik kan niet ontkennen dat ik de parallellen tussen het religieuze en de persoonlijke ervaring niet mag of kan naar waarde schatten.

 

Dus heb ik er een verjaardag bij, niet gekoppeld aan het paasfeest. En dar moet dan maar de dag van de DBS – ingreep zijn. Namelijk 25 Maart 2O24. Ik zal eens zien of ik nog een leuk geboortekaartje kan maken om uit te delen. Misschien is het wel leuk om deze doopkaartjes te gebruiken als uitnodiging voor mijn fuifje dat ik graag had gehouden. Alle neven en nichten kijken nu best in hun agenda en wie de voorgestelde datum goed vind stuurt me een “Ja” – wie de datum niet goed vind stuurt me een “Ja; maar ik ben belet op deze dag” & en geeft me drie datums op vrijdag/zaterdag voor of na de geprikte datum.

Ik denk dat ik tegen half juni volledig moet hersteld en bijgesteld zijn om een avondje emotioneel geweld van me af te dansen.

Als er één ding is dat ik heb bijgeleerd uit deze moeilijke periode – dan is het ‘blijf geloven’ en ‘geef niet op’. Het klinkt eenvoudig maar dat is het niet.

Ik ben het levende bewijs dat je met een positieve ingesteldheid veel sneller en beter resultaten bereikt.

Misschien ben ik ‘te’ optimistisch geweest. Wie zal het zeggen? Maar ik ben ontspannen en chill omgegaan met het hele gebeuren. Dat ik me nauwelijks kan herinneren wat ik de dag van de operatie heb ondergaan. Wel, tot op zekere hoogte was het aanpassen van het harnas die mijn hoofd stil moest houden één van de akeligste, maar het boren en schrapen in en langs mijn hersenpan konden toch ook op nummer 1 staan ex æquo in de lijst van minst prettige ervaringen in een mensen leven.

Maar als het moet, dan moet het, en dan is er geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt dat dit verhaal geen positieve afloop zou kennen.

Ik ben een ‘believer’ – als ik in iets (theologie of technologie – god of gadget) of iemand geloof (in dit geval mezelf maar ook in de neuroloog en neurochirurg) dan is het een enorme drive die wakker wordt in mij.  Als ik in de goede afloop geloof – dan doet al de rest er nog weinig toe.

Het mag een levensles wezen voor iedereen die me leest : »Je gaat niet dood vooralleer je sterft en zolang er leven is, is er hoop. » En ik ben niet gestorven -of misschien ben ik toch wedergeboren met Pasen in het achterhoofd. Er zit natuurlijk wel een beetje meer in mijn achterhoofd dan voordien.

Ik moet de chirurg haar/zijn pollekes kussen. Ze mogen dan nog van mijn hoofd een klankkast maken die nu meer geluid opvangt dan ooit te voren, wie had ooit gedacht dat beter horen een nadeel zou zijn ? Achteraf, en vooral nu, begin ik echt op peil te komen, al mag je niet uit het oog verliezen dat ik een week geleden rond deze tijd wakker ben geworden na de operatie en er plotseling 2 engeltjes nederdaalden naast mijn bed om te informeren of ik het goed stelde. Het waren twee bekende gezichtjes – Aaricia en Evelyne.

Niet iedereen kon zomaar op bezoek komen, en toen ik terug naar mijn kamer mocht, en dat was pas de volgende morgen, dan zou ik pas terug op mijn gemak zijn. Alle zorgen die ik me had gemaakt over hoe ik de nacht door zou komen – werden waarheid en dat zou niet anders zijn de drie volgende nachten. Van kampioen snurkers tot mijn betere gehoor .  Een goedenacht zou het niet worden.

Na mijn eerste cornetto ijsje op dinsdagavond-en overheerlijke druiven en ik weet niet meer wat ik aan opdracht had gegeven, was het woensdag toen ik onder begeleiding naar ’de winkel’ mocht- het was een beetje verbazingwekkend te noemen dat ik woensdag al wandelend de Delhaize kon opzoeken en daar mijn lekkerste dromen in vervulling zag gaan. Maar nu alle kinderen van de partij waren, zou ik eens extra mijn best doen om te laten zien wat deze oude trage man nog allemaal in zijn mars had.

Nikias filmde me van achteruit wat ik niet had gezien en stak zijn ongeloof niet onder stoelen of banken ‘wie had dit durven dromen’ ? Maar het mooiste moment waarop al mijn telgen me trakteerden was ‘papa – je kan terug glimlachen -en inderdaad ; mijn mondhoeken krulden naar boven – meer dan ooit een teken dat ik dichtbij mijn doel geraakte. Ik werd emotioneel en pakte de dichtstbijzijnde telg bij de lurven en kuste hem op de wang en zei « sorry voor de emotionele commotie – en Aaricia zei ‘mor papa da is toch normaal dat je daar emotioneel van wordt ?

 

Perfect normaal maar als je uit een emoitonele rollercoaster s<tapt, dan vind je niet gauw de juiste woorden om die ervaring te beschrijven.

 

Morgen schijf ik nog verder aan de epiloog.