Dag Aaricia

Je kan duidelijk zien dat het genetisch materiaal tussen ons gedeeld wordt, in je schrijfstijl zit. Ik merk het aan het ritme. Ik heb al wat slaap ingehaald en daarna heb ik voorzichtig mijn eerste pasjes gezet. Zonder rollator of rolstoel – dat belooft hé?

Het klinkt allemaal vanzelfsprekend, maar dit is een mirakel van de wetenschap – niet dat ze een passende uitleg hebben waarom dit werkt. Deze DBS is een neurowetenschappelijke procedure waarvan men zegt het nog steeds een ‘interessant studieonderwerp’ is. Dus, laten we wel wezen – het is zoiets als in het donker met pijltjes naar dartboard werpen en je moet hopen dat je door verregaande selectie van het dartboard de mogelijkheid reduceert dat je het mist.

Ik ben een dartboard. Jippie.

Ik krijg heel veel goesting om terug de draad op te nemen en wat op vakantie te gaan.

Zweden lijkt plotseling niet zo heel ver weg meer. En Madrid ook niet. Ik ga huilen van geluk subiet – ik schiet vol – dat mag toch nietwaar?

Ik zie hier nog mensen met vergelijkbare aandoeningen en ik kan niet zeggen dat ik geen kampioen ben, ook al heb ik vannacht geen dicht gedaan – dat valt op te lossen met een pramixol (of piramexine – de commericiele naam).

Ik ben aan de beterhand, en ik ga nog ondervinden welke limieten ik heb, maar voorlopig valt het reuze mee. Misschien kan ik nog eens op vakantie naar de zee met jullie allemaal. Misschien moet ik nog wat sparen, maar ik ga niet te gek doen.

Ben juist even gaan vragen of ik naar het winkeltje mag. Maar dat mag ik nog niet op mijn eendje doen (eendjes niet te zien – alhoewel – als ik uit het venster kijk zie ik een stukje water van een vijver – en dan zingen we nog maar eens een kinderliedje dat nog niet in mijn lijst staat. ‘Alle eendjes zwemmen in het water, falderalderiere falderalderare – alle eendjes zwemmen in het water, fal-fal-falderalderal’.

Ik krijg goesting om een paar kindjes op de kleuterafdelingen bezoeken en ze een geweldig knuffelbeest cadeau te doen. Ik weet niet of dat de beste manier is om mijn dankbaarheid te tonen voor de geweldige cadeau die men mij hier gedaan heeft. Maar het zal niet voor vandaag zijn, misschien voor zondag? Als ik hier later moet blijven dan zaterdag, daar is sprake van, misschien tot maandag – vrijdag zou wel supersnel zijn – maar ik denk dat ze bang zijn dat ik iets risicovol ga doen – ik ga geen risico’s nemen hoor. 

Missschien ook nog wat paaseitjes kopen voor het lieve personeel hier. Het zijn vriendelijke mensen. En paaseitjes na pasen zijn als vijgen na pasen, ik lust geen vijgen.

Veel meer dan dit ga ik niet schrijven, Aaricia is een goede vervanger. Hopelijk zijn jullie allemaal op de hoogte van het het meest belangrijke nieuws. Het gaat goed me me; ik ben aan de beterhand en als de kinderen eerlijk en oprecht zijn, waar ik niet aan twijfel – dan zijn zelfs mijn mondhoeken terug in een glimlach zijn veranderd; ik laat bijna een traantje. Zeker wanneer ze zeggen ‘wie had dat ooit gedacht’ – toen ik zonder rollator of rolstoel naar de Delhaize wandelde zonder hulp of ondersteuning.

Ik hou wel van een goeie natte omhelzing – eentje waar het water uit de ogen spuit – als een clonwtje met een madeliefje die schijnbaar aan het huilen is en zegt – wil je eens aan dit madeliefje ruiken en dan op een kliertje duwt waardoor een straaltje water in het oog wordt gemikt en de clown keihard begint te lachen.

Sent from Outlook for iOS