Hier sta ik dan. Eerlijk gezegd, ik zit, op mijn bed,kussen in de rug, te kijken naar Liefde Voor Muziek, en ik vind dat schitterend. Soms lach ik, soms krimpt mijn strot toe, soms krijg ik kippenvel (waarom het niet gewoon ‘kippevel’ zonder ‘n’ is gebleven – een vel kan toch maar van 1 kip zijn, niet soms).
Effe serieus blijven, er zijn veel mensen die zullen denken, ‘dat is ouwepekes televisie’ van de tijd dat mensen rond de televisie in de huiskamer (of ‘het salon’ plachten wij te zeggen, en wie plachten gebruikt is ook al verdacht oud) samen troepten. Maar eerlijk gezegd, van die samenkijkmomenten zijn er niet zoveel meer. De wereld is afgedwaald van het ‘samen’ naar het ‘ik-en-de-rest-kan-stikken’ pad, en je kan dan wel het minst bewandelde pad te vinden, of je eigen pad door de brousse van het bestaan te kappen met je virtuele machete, maar het is een heel bewandelbare snelweg geworden, hoe op de snelste manier deze jungle doorkruisen zonder dat je oog hebt voor het samen delen.

Durven we niet meer toegeven dat samen dingen doen het motto is van de echte vriendschap. Dat je het #me_time gevoel omruilt voor de #I_make_time_for_us meme. .
Ik had eerst geschreven met ‘you‘ in plaats van ‘us’ – maar vriendschap is altijd ‘van ons’. Vroeger hoorde je wel eens mannen tussen pot en pint refereren naar ‘die van ons’ als ze het over hun partner hadden. Let wel, niemand zou het woord ‘partner’ bezigen, als ze het over hun ’vraa’ hadden, je was ‘getrouwd’, of niet. Geen LAT, cohousing, of andere vormen van boedelscheiding voor de echte scheiding die onherroepelijk stond ingepland in de naamgeving. Omen est Nomen.
‘Die van ons’ kan nogal bazen – en de man vlucht in het bier met andere self-acclaimed slachtoffers van de vrouwengilde – of samen met zijn vrienden ‘een matchke te foetballen’ of een rondje te sporten. Maar vrouwlief werd ‘die van ons’ genoemd omdat ze de vriendenkring deelde. En het ‘ons’ gevoel is zeer sterk aanwezig bij mij en mijn vrienden.
Ik ben blij met mijn vrienden. Mijn kinderen zijn mijn vrienden. Mijn familie zijn mijn vrienden. Mijn vrienden zijn mijn vrienden. Ik breng graag gebuurmomenten met hen door. Maar de innige omhelzing in het begin en op het einde, of tussendoor. Het schouderklopje, het luisterend oor, de levensverhalen, de andere mening en de nooit zinloze conversaties maken het onderscheid tussen vrienden en ‘het is mooi weer vandaag hé ?’ buren. Dat soort nonsense peptalk – ik pep je op met mijn vederlichte inhoudsloze conversatie.

Dat je een andere mening hebt, een andere smaak, dat doet er onder de mantel der vriendschap niet toe. Dat je wordt terechtgewezen als je een blitz-bezoek brengt, en eerder ongelegen komt en misschien op een later en beter moment komt, aanvaard je en respecteer je, … je kan niet altijd klaar staan om het deksel op het vat van emoties te lichten, want vol-is-vol. Maar als het echt nodig is dan voel je dat als vriend zijnde het verschil en sleep je een leeg vat aan ; dan laat je de boel, de boel, en maak je tijd. Wat mij betreft is het onderscheid tussen liefde en vriendschap flinterdrun, maar bij een liefdesrelatie is het een zaak de samenhorigheid te uiten door zoveel mogelijk punten van overeenkomst te vinden en het vergroten van het gemeeschappelijk belang na te streven. Terwijl de kommer-en-kwel-loze betrachting van vriendschap er in bestaat om het verschil in standpunt, smaak, opinie, te laten voor wat zij is. En zelfs al gaan er jaren voorbij, er is geen afscheid, geen spijt dat we elkaar even of langer niet kunnen zien of horen. We pikken de draad wel terug op wanneer onze levenswandellpaden elkaar terug kruisen.
Echte vriendschap is nooit ongeduldig. Zij heeft een fundering van gewapend beton waarop een huis van vertrouwen is gebouwd met vele kamers, een deur van luisteren die nooit op slot gaat, ogen als grote ramen langswaar je naar binnen kan kijken tot in het diepst van de ziel, zonder angst van de schaduw die de naakte waarheid werpt als je om een mening vraagt, met spiegels waarin je achteruit kan kijken, jezelf een blik op je verleden gunt en die je confronteert met je tekortkomingen zonder schuldgevoel te veroorzaken omdat je weet dat je je best hebt gedaan en zal blijven doen om de waarheid en oprechtheid te blijven nastreven. De echte vriensdschap uit zich in het ontspannen jezelf kunnen zijn, zonder dat je een alter ego nodig hebt die je opsplitst in meerdere versies aangepast aan het gezelschap waaarin je verkeert.

Je mag dan wel van oordeel zijn dat tijd niet maakbaar is, tijd is voor mij een rekbaar egrip. Relativitijd zal ik het maar noemen. Je kan op tijd vertrekken en te laat aankomen, je kan te laat vertrekken en op tijd aankomen, … maar buiten je wil om is het vaak aan het toeval en de chaos (lees wanorde) om te bepalen of en wanneer je planning in het honderd wordt gestuurd. Dan kan je maar beter ‘bufferen’ en wat extra tijd voorzien om het gros aan planverstorende elementen op te vangen.
Om nog eens een chaosvoorval toe te voegen aan de lijst der verwikkelingen voorafgaand aan de operatie – zo was ik gisteren, na een fikse wandeling in de buurt van Liezele, van plan om de tank nog eens vol te gooien, om brandstofperikelen uit de weg te gaan – of beter gezegd ‘om onvoorziene omstandigheden die mijn rit naar het ziekenhuis zouden kunnen verstoren, verder te beperken’. En wat gebeurde er ? Er gebeurde helemaal niets – en in tegenstelling tot wat menig lezer dorst te verwachten – was dat helemaal niet wat ik had geanticipeerd wanneer ik het drukknopje om de tankdopklep indrukte. Het gaf geen kik. Nu is een ander motto van mij ‘voorzichtigheid is de moeder van de porseleinkast’ en had ik het moment goed gekozen, want ik had nog voldoende brandstof om 250 kilometer te overbruggen en zo ver was ik niet van huis – dus paniekerig doen was er niet bij. Na veel vijven en zessen gaf ik er de brui aan en besloot om zonder verdere interventie naar huis te rijden en het thuis eens rustig te bekijken. Maar deze samenloop der omstandigheden zorgden voor een gevoel van drama, het ‘waarom nu ?’ van de timing leek mij verdacht veel op sabotage.
Dus een dik uurtje geleden ben ik dan maar gaan kijken naar de auto in de garage, om vast te stellen dat alle goede raad van diverse internetfora geen resultaat gaven, en de tankdopklep halstarrig weigerde om het ‘Sesam open u’ te.beantwoorden met de welbekende klik. Dan maar de handleiding uit het handschoenkastje gehaald (ik zou wel eens willen weten wie er nog handschoenen in heeft opgeborgen) en na een kleine 10 minuten tot de vaststelling komen dat het geen soelaas bracht.
Maar de aanhouder wint, en ik ga kijken achter de verwijderbarekleppen die gemonteerd staan in de kofferruimte. Dan merk ik dat er een klein klepje is aan de linker achterzijde ter hoogte van waar zich aan de buitenkant het achterlicht bevindt. En op dat klepje staat een icoontje dat verdacht veel lijkt op een ouderwets tankstation. Met enige moeite krijg ik het open en ik voel bij het zoeken naar een knop of ander bedieningsorgaan een dun maar stevig touwtje dat ik voorzichtig uit het gat wurm en aan dat koordje hang een plaatje met daarop de woorden ‘manuele tankdopklep opener’ (of dergelijke) en wanneer ik aan de koordje trek, hoor ik de vertrouwde klik en springt de tankdopklep open.
Daar staat niets van in de gebruikershandleiding – en ik ben ervan overtuigd dat menig forumgebruiker er blind voor is geweest. Stefan 1 – Kia 0. Ik hou u op de hoogte van het verdere scoreverloop.

Terug naar het begin van deze episode in het levensverhaal ThisIsMe.
Ik kijk met verbazing naar het Liefde Voor Muziek programma omdat het kan, je kan de vriendschap onder deze artiesten niet faken, en dan voel ik hoe ik word opgeslorpt door de emoties die van het scherm stromen.

wordt er natuurlijk duimdik bovenop gesmeerd, en ik kan het op hetzelfde moment kleverige kitch vinden, maar toch de traan of de trillende lip niet vermijden. Maar, wat ik vooral wil beklemtonen, is dat ik dankbaar ben.
Ik ben dankbaar. Dankbaar om zovele mensen die me aanmoedigen, die zeggen ‘niet opgeven’, ‘het komt goed’, ‘je bent een doorzetter’. Ik probeer dan ook positief te blijven. Wat zeker niet altijd makkelijk is, dat positief blijven, komt door de levenservaring die ik heb opgedaan.Slechte levenservaringen zijn een bron van inspiratie – ik denk soms dat je pas een goed kunstenaar wordt wanneer je in je bestaan moet afzien, vechten, pijn lijden, en dorst hebben. Maar er is geen rechtstreeks verband. Iedereen heeft wel een pijnpunt, een last, een slechte ervaring, en ‘if all people that have a history of pain and misery would become poets – we all would talk in rhyme’.

En er zullen misschien wel kunstenaars zijn wiens bestaan wordt gekenmerkt door een algehele probleemloze gelukzaligheid, maar ik ken er geen. Wat een saai leven zou dat niet zijn ?
Dus dank u God voor een leven dat absoluut niet voldoet aan de definitie van ‘saai’ en denk u vrienden aller mij die ervoor zorgen dat ik de moed niet verlies en blijf geloven dat het binnenkort tijd zal zijn om te dansen en te feesten. Ik geef alleszins een fuif met de nodige allure als ik er beter van geworden ben. U weze gewaarschuwd, zo rond of tegen mijn 63ste verjaardag, en dat zoekt u maar op, het is op de eerste donderdag van de maand waarop alle vogels hun ei kwijt willen.

Tot heeeeeeel binnenkort.