Dit keer geen luchtige hapklare verhandeling over de voortgang van mijn voorbereidingstraject – ik ben al meer dan een week bezig mijn papierwinkel op orde te stellen, en het ziet ernaar uit dat er nog aardig wat bomen gaan sneuvelen om mijn behoefte aan schrijfsubstraat te voldoen.
Ik had het graag gehad over mijn verlangen naar een uitstap, een beetje op reis gaan, al was het alleen maar beperkt gebleven tot een bezoek aan een museum of een dierenpark (zollegie in het Antwerps dialect) geweest. Ik kan mezelf toch niet elke dag van mijn in afwachting zijnde operatie eindeloos bezig houden met het scannen, invullen, bewerken, opsturen, en nog een hele verzameling van werkwoorden die te maken hebben met bureaucratie.
Al zet ik de muziek met stevige beats nog zo luid; ik voel me helemaal uitgezogen, uitgemergeld, afgepeigerd. Er is nog wat tijd, gelukkig is de operatie nog
27 DAGEN 20 UREN 57 MINUTEN 47 SECONDEN
verwijderd van het moment ‘Nu’.
Waar bestaat die vervelende en enerverende trits aan activiteiten dan uit; vraagt u zich danwaarschijnlijk af; mocht het u al interresseren? Wel dat zijn papieren om een directe betaling van mijn onkosten te regelen, een goedkeuring van het ziekenfonds die hoort bij mijn Europese ambtenarenstatuut. Een regeling waarbij ik kan vermijden dat ik het hele bedrag zelf in één keer ‘mag’ voorschieten. Dat is dan ook een niet gestroomlijnde procedure; het woord bureaucratie is mij niet vreemd in deze context.
En dan is er nog een gelijkaardig formulier voor de bijkomende hospitalisatieverzekering, en een formulier voor de anesthesist dat moet dienen om negatieve implicaties van de verdoving te beperken. Indien er een probleem zou ontstaan door het toedienen of verwerken van de verdoving (eerst plaatselijk, daarna volledige narcose); dan is er eeen paraplu van papier (doet me denken aan die zijdepapieren kleurrijke parapluutjes die hun weg wel eens vinden in een cocktail of ijsje – ik laat het over aan u om het effect van dez paraplu te beoordelen) ; resten nog de papieren voor de aanvraag van verpleegkundige thuiszorgen; etcetera.
Plus dat ik ook voor elke ingreep, elk medicijn, elke handeling in functie van de behandeling van de Parkinson aandoening de voorschriften en de afrekening moet inscannen en opsturen via een applicatie die kwa ontwerp en gebruiksvriendelijkheid niet bijdraagt tot de voorspoedige verwerking en afwikkeling van deze voorbereidende stappen. Mag ik zeggen dat ik niet ‘pleased’ ben met hoe mijn ziekteverzekering de ergotherapeutishe waarden van deze activiteiten inschat? En al zeker niet in gevallen van voortschrijdende aftakeling aandoeningen waarbij de boodschap niet wordt begrepen dat ‘it will not get any better’; en je als verzekerde steeds dezelfde papierslag moet doorlopen.
Je kan wel merken dat ik het beu ben – maar ik ben er nog lang niet vanaf.
Wat ik ook frustrerend vond is dat de hele machinerie die ik gebruik om dit dagboek in toom te houden, ook zijn nukken heeft. Als ik niet oppas ben ik alles kwijt en kan van nul beginnen. Van nul beginnen is nog niet eens een juiste inschatting van het niveau waarop je met de herstelactiviteiten begint. Als je een halve dag jezelf ingespannen hebt om iets of wat presentabele manier je verhaal te doen; en je raakt dan alles kwijt; dan begin je van -1. Je zou voor minder van de gracht in de sloot belanden, tussen de oude koeien, en je kan ze niet onder de stoof melken, wat het zijn geen katjes op een heet zinken dak die rare sprongen in het nauwe maken – laat ons een elke geknepen kat ‘een kat in het donker’ noemen en de negen levens één voor één inruilen voor elke waarheid die de koe in de gracht deed belanden.
Toch ben ik redelijk tevreden over het eindresultaat – alhoewel ik het deeltje ‘eind’ beter achterwege kan laden want k ga nog wat tijd en moeite moeten doen om het mooi af te werken. Het kan niet de bedoeling zijn dat ik langer bezig ben met de vorm dan de inhoud.
Wat ik leuk vond is dat er een aftelklok in het onderdelenpakket van WordPress zit. Vanboven op mijn publicaties staat er nu een tellertje dat duidelijk aangeeft hoe ver het doel nog verwijderd is.
Genoeg geklaagd en gezaagd, tijd om op zoek te gaan naar meer positieve noten.
Ik heb ruim een week gespendeerd om de administratie op orde te brengen en praktische zaken te regelen. Het is inderdaad geen sinecure om te onthouden wat je allemaal moet regelen – dit krijg ik nooit uitgelegd dus begin ik er ook niet aan.
Het weer zit ook niet mee, het lijkt wel of de winter is verworden tot een natte herfst, je kan dan wel verliefd zijn op regenbogen, toch verlang ik naar een beetje meer licht, ook al zou dat betekenen dat het koud zou zijn, koude is beter te verdragen, en met vele lagen kleding te verjagen, dus als ik moet kiezen tussen rilllen als een espeblad of striemende regenvlagen, dan is het mijn keuze niet te antwoorden op rethorische vragen.
Mijn voorkeuze voor het mooiste woord van deze blog is ‘friemelen’. Er zijn niet veel woorden die perfect klinken om te beschrijven wat ze betekenen. Gefriemel. Misschien een goede titel voor een volgend blogwerkje.
Hoe ik me nu voel? Dat is best te omschrijven als redelijk gespannen – ik ben wel wat gewoon hoor – er zijn altijd spannende momenten in een mensenleven, van het afleggen van examens, tot op het podium staan voor een paar honderd mensen en daar een uitleg geven; van een briefje naar je potentiële liefje schrijven en dan de moed in je schoenen voelen zakken als je haar ziet staan aan de bushalte en je niet weet of je het wel aandurft om het haar te overhandigen, tot haar uit te nodigen in de kuskesdans La Bamba en haar op één knie zittend een smakkerd te geven waarmee je jezelf probeert te overtreffen als mixer.
Ik ben positief – daarmee wil ik zeggen dat ik wel vertrouwen in heb – dat het allemaal wel zal meevallen en goed zal aflopen. Het kan niet anders, het moet goed aflopen.
Een reactie achterlaten