Het was een publiek geheim, algemeen geweten

En over geheimen wordt meestal gezwegen

Alsof zwijgen de feiten zou doen vergeten

En de schuldigen clementie hadden gekregen

 

Over voetbal, de koers, kon men wel praten

Zwijgen is niet hetzelfde als liegen, dat is gewis

Maar iedereen had het in de smiezen, vergaten

Dat waar er rook was, er meestal vuur is

 

We deden allemaal mee met zuinig opzij kijken

Alsof niet kijken hetzelfde was als negeren

Wat dachten we met al dat ontkennen te bereiken

Geen mens probeerde de stilte te bezweren

           

Wie zonder zonde is werpe de steen in de kikkerpoel

De knuppel in het hoenderhok, legt het vuur aan de schenen

Je moet kunnen ontsnappen aan je schuldgevoel

Met vergeven is de misdaad nog niet verdwenen

 

Gemene mannen vergrepen zich aan jonge meiden

Coaches overschreden de grenzen van welvoegelijk gedrag

Macht corrupteert, sexuele uitbuiting doet lijden

Maar nog steeds geen consternatie, dat het niet mag

 

De kerk was geen hemel op aarde, eerder de hel

Terwijl pastoors en bisschoppen onder de habijt reiken

Was de goegemeente overtuigd dat het samenspel

Onschuldig was, het slachtoffer niet kon bezwijken

 

Dat we nog steeds niet durven contesteren

Machtswellust is een kwaad dat hoeft geen betoog

Wordt het niet hoog tijd dat we luidkeels protesteren

Tegen de ‘God Ziet U Niet‘ van het dichtgeknepen oog

 

Het is geen tijdgeest, vergoelijken kan niet meer

Het is geen koud kunstje te durven erkennen

Dat waar je geen schaduw ziet, geen licht schijnt

Maar dat de spot op jou is gericht, je schuld moet bekennen

 

We hebben lang genoeg de stilte geprezen

Als een mantel der liefde die alles bedekt

Tijd heelt de wonden niet, het is al lang bewezen

Dat ze dieper worden en het slachtoffer nekt

 

Deze schilder is op zoek naar rechtvaardigheid

Maar de aanschouwer heeft nog steeds niet begrepen

Dat bewust-zijn begint waar de kwadaardigheid

Actief en mondig wordt bestreden en doodgeknepen