je bent je bladeren verloren, je bladeren ben je kwijt
ze liggen hier nog voorlopig voor je voeten uitgespreid
kinderen komen er in spelen en maken bladerregen
en de wind draait pirouettes, om ze bij elkaar te vegen

ze hangen niet meer aan je takken, het is immers wintertijd
laat de moed niet zakken en heb om het verlies geen spijt
je moet gewoon een winter wachten, tot de lente komt
ik weet dat is een hele poos, maar dan keert alles om

je ik snap het hoor, dat naakt met je armen zwaaien
en dat schuttingtaalgedoe van die kauwen en die kraaien
geen respect hebben ze, hoor ze lachen om je kale bast
ik snap dat je nog liever hout wordt voor een klere kast

maar alles gaat voorbij, eerst nog even door de koude
als dat eenmaal om is wordt je weer helemaal de oude
dan sta je weer te pronken met je heldergroene blad
ik weet dat het nog ver is, maar denk je, red je dat?

weet je ik zit hier op dit bankje, verdrietig naar je te kijken
ook ik voel in dit tanend licht, mijn energie bezwijken
de bladeren die jij verloor, het kalen van de bomen
in dit donkere jaargetijde verlies ik ook mijn dromen

dan voel ik me zo naakt, ik moet het je niet vertellen
dan moet ik nog de winter door, teveel dagen om te tellen
dan zou ik liever planken zagen van jouw edele hout
en kroop ik in dat kistje, ook al weet ik dat klinkt fout

ik snif een traantje weg, het tij zal ooit wel keren
waarom seizoenen en gemoed niet zijn te balanceren
de lente zou nooit zo mooi, zo zinnenstrelend zijn
als er geen herfst of winter was, met eenzame-harten-pijn

weet je ik kom bij jouw staan en sla mijn armen rond je stam
dan voel ik hoe sterk jij bent en voel ik me niet zo lam
dan weet je dat we samen op nieuwe bladeren wachten
en ben ik niet alleen in deze droomloze winternachten

dus als je me ooit ziet staan in een park of in een bos
in omhelzing met een boom, maak me dan niet los
en denk niet die man heeft zeker zijn verstand verloren
de boom en ik, wij voelen elkaar aan, dus gelieve niet te storen

(8-November-2015)