[1]

ik kijk naar buiten blauw
en kijk naar binnen rood
soms is het omgekeerd
en 1 keer ga ik dood

sterven van geluk
twee letters verschil met streven
een mens kan lang dood zijn
en ik, ik wil lang leven

laten we maar een stafrijm zijn
vol bloeiende alliteratie
en stotterend ten onder gaan
in volzinnen zonder spatie

en intens, ach wat, een mens
leert van zichzelf te houden
al haat hij zijn lichaam meer en meer
en wordt al eens verkouden

[2]

ik hoor de vogels fluiten
krols het miauwen van een kat
hormonen zijn voor meiden
niet vermijden van het gat

dat lichaam is wat de geest behuist
en genot is wat wij willen
dus nog maar eens de roetsjbaan op
en naar beneden gillen

ik zie het broze ongeduld
in jonge schelmen bruisen
aanhoort lustwoord en schietgebed
en vergeet de taal te kuisen

het is allemaal poepsimpel
liefhebben en niet haten
geven zonder krijgen
veel doen en, nog meer, veel laten

[3]

onwaarschijnlijke mirakels
of goddelijke krachten
“zijn” is wat je wezen moet
niet domweg zitten wachten

tenslotte en besloten
er blijft niets anders over
geloof meer in jezelf
en minder in getover

wat kan je verliezen
alleen je korte tijd
en dat is de grootste zonde
van haat, afgunst, en nijd

eens de mens geboren
wordt teveel tijd vertikt
aan herstellen van de schade
van wat minnelijk kan geschikt
                           
[4]

ongerijmde ouderdom
begint me te begrijpen
wasdom brengt de rust
van langzaam laten rijpen

niet van zoete druiven
die zonnen aan de stek
maar wijn op houten vat
dat brandt van lip op bek

`k ga zitten op het bankje
genieten van de zon
en prevel een bedankje
voor het leven dat ik begon

en voor mijn hartedief
dat zij mij durft beminnen
het leven is misschien een kutgedicht
maar ze bespeelt al mijn zinnen