Nog even in de zon, nog even dralen

Spaarzame stralen die schaduwen snijden

Zonnelansen die met de avond strijden

Tot dat de geesten weer gaan dwalen

 

Nog even longen met licht gevuld

De adem vertaald in een diepe zucht

De strijd verloren, de geaborteerde vrucht

Kom toch snel, en breek mijn ongeduld

 

In kleine stukken, snippers, scherven

En strooi ze uit, over het rechte pad

Dat ik nooit vond, waar ik niets aan had

Ik wil zo graag een omweg erven

 

Nergens naartoe, als een doodlopende straat

Daar stierf ze in een vluchtige omhelzing

De hemel beloofd, maar nu ik de hel zie

Vervloek ik de kou die je achterlaat

 

Wanneer je verdwijnt in je eeuwige kringloop

Dan vind ik de moed niet om verder te strijden

Ik laat je los, dat is beter voor ons beiden

En zo vervliegt het laatste restje hoop

 

… nacht …

 

Nu ze uit de zwangere ochtend wordt herboren

Een dappere merel zijn lied tegen de hemel smijt

Word ik van mijn melancholie bevrijd

Wie niet opgeeft, heeft nog nooit verloren