Ik had een speachke klaar maar het is er niet van gekomen. Toch bedankt voor het onvergetelijke moment dat jullie mij bezorgd hebben. Greet, Toon, Peter, Els, Lana, Heidi, Hilde, Michel, Kris, Joris, Nikki, Mik, Ludo, Hilde, Mille, Hanni, Betti, Corri, Bob, Dirk, Eddy, Wilfried, Sandra, Yara, Vincent?, Kyra, Fabricio, Jet, Nikias, Tobias, Evelyne, Sam, Raf, Kirsten, Birgit, Ikke, Nicole, Sammy, Amanda, Zoya, Severina, Anka, Peter, -ik denk dat ik nog iemand vergeten ben -wie oh wie.

 

Ik ben vandaag 63 geworden; dat betekent dat ik 18 jaar ben geworden met 45 jaar ervaring. Dat is natuurlijk bulshit … ik was graag 18 – het was een jaar van ongeloofelijke ervaringen – niet te evenaren. Ik herinner mij lang niet alles uit die periode maar wel dat ik om de hamerslag verliefd werd – de meisjes die ik ontmoette vonden het blijkbaar niet erg om gekust te worden – door een lange bonenstaak die graag voor de spiegel stond te dansen; ondertussen zijn ‘moves’ probeerde te verbeteren. Op mijn kamer stond er een spiegel die bijna zo groot was als ik. Waar ik die indertijd heb opgevist weet ik niet – hij stond op mijn mansarde kamer.  

Ik ken hier maar een paar mensen die mij in die tijd hebben zien dansen – ik had er graag nog een paar uitgenodigd maar zelfs aan mijn budget zijn er limieten.

De meeste mensen zien er tegen op om ouder te worden – vooral die zonder kinderen J

Ik niet – ik ben namelijk snel oud geworden; buiten mijn wil om; om dan terug een verjongingskuur te ondergaan. Deze operatie was een echte ‘back to the future’ ervaring. Ik heb wat extra jaren te goed gekregen. Mijn God, ik weet niet wie ik er allemaal voor moet bedanken, maar een groot deel van die lieve, meevoelende mensen staan hier voor mij. Ik ga ze niet allemaal bij naam noemen. Maar ik ga toch een poging doen.

Niki – ik twijfel nog steeds niet of het met 1 k is of 2 k’s. Ik denk één want anders zou ik in de shit zitten bij het spellen n i kaka i. Hoe heb je het klaargespeeld om met zoveel geduld en toewijding mij bij te staan in deze toch wel heel veeleisende onderneming. Zonder haar had ik dit… Zo is het genoeg.

 

Heidi – ze komt niet uit Tirol – maar ze heeft ook haar duit in de spaarpot gedaan. Elke cent die ze vindt komt in een potje terecht -een fonds voor de prettige momenten van het leven. – een vakantiespaarpotje. Voor ze kwaad wordt voeg ik er gauw aan toe dat ook zonder haar deze periode niet veel kans van slagen zou gekend hebben. Ze heeft voor mij gezorgd alsof ik een baby was – ze heeft me eten bereid, en mijn rommel opgeruimd, gewinkeld en ze heeft me naar huis gebracht tezamen met haar toffe van de kust-mijn-schatje Joeri (een beze of een totte – ik weet niet hoe je kus uitspreekt in de streektaal van ‘mijn platte land’) – maar een kus heeft ze meer dan verdiend.)

Voor haar ok een klein applausje. Maar niet te lang of te hevig – anders moet ze straks een doosje kleenex volsnotteren.

En Heidi heeft een grote dochter – die ook gebabysit heeft op mij, de eerste nacht dat ik terug thuis was. Ze is ‘ne schat van een jongedame’ – ik mag dat eigenlijk niet zeggen. Mensen zouden denken dat ik verkeerde bedoelingen heb – maar ik moest het maar 1 keer vragen en ze heeft me goed gecommandeerd – ‘Blijf zitten tot ik terugben’. Ik mocht geen haar bewegen als ze even uit de woonkamer ging’. Op gebied van commanderen is ze een pagina uit hetzelfde boek van haar mama – maar het was vaak ook nodig dat er mij iemand terecht wees. Nee – ge moogt geen applaus geven – Lana is een schat van een dochter voor haar mama – al zal ze soms wel eens vloeken bij een puberale opvlieging – een beetje geduld doet wonderen – die mama toch en haar pubergedrag.

Wie oh wie komt er nog voor in deze nononsense hitparade? Ik ga geen punten uitdelen maar na een verwoedde poging om echte boterpistoleekes te maken – staat daar de beste vijfsterrenbakker uit Zoersel en omstreken – iemand die ongeveer 700 à 800 keer per dag een beste beentje voorzet om zijn klanten het naar hun zin te geven. Peter en Els.

En dan de eigenaar van deze fantastische tent – Sammy en Amanda – die erin slagen om telkens opnieuw mij culinair te verassen – en die bovendien hun Donderdagse rustpauze opgeven en hun belofte ‘wij gaan dat speciaal voor a doen’. Hij mag dan ne supporter zijn van de mauve-en-witte ratten van het kiel, en ik zeng noch altijd ne Stamnummer 1 fan, maar voor de rest heeft hij weinig ‘defaults’. We begrijpen elkaar als we zeggen ‘Er is maar 1 stad in Vlaanderen, en al de rest is parking.’ Of  ‘Uit gouden korenaren schiep God de Antwerpenaren, uit het restant, de rest van’t land.’  Begrijp me ni verkeerd. Het is maar oem te zwaansen. Of nog ‘Wette wa het schoonste en belangrijkste van Brussel is? Nee, geen manneke pis, maar den iersten trein terug naar Antwaarpe’. Sint-Teunis en Zoesel zijn voor de Antwerpenaren het eerste en enigste plekske waar ze op vakantie gingen ‘naar de stille kempen’.

 

Amai – ik ben hier serieus aan het uitlopen. Nog even zeggen dat ik mij hier thuis voel; en da heb ik vooral te danken aan twee andere immigranten uit Antwaarpen. Hilde en Michel, twee van mijn allerbeste vrienden waarvan ik de eer en het genoegen heb om ze te mogen kennen en die mij naar Zoersel hebben gelokt. Hilde deed dat al in 1980. Einde Juli mocht ik op vakantie naar Sint-Teunis – en ik mocht blijven tot de bank helemaal geschilderd was. Drie koesjen hem ik die gegeven, die bank kon er een eeuwigheid tegen. Van 21 tot 28 juli voelde ik me echt goed – deel van een gezin en een familie die alles leek te hebben wat een gezin nodig heeft – veel nestwarmte, de stilte kunnen delen zonder dat het ooit begint te vervelen, vriendschap die je nooit vergeet, en nog veel meer. Zou Sint Antonius vanaf toen mijn leven een andere wending geven? Maar dat is een ander verhaal. Nu mag ik nog altijd over de vloer komen in de Salphense baan; en vaak doe ik dat onaangekondigd, tot vervelens toe,voor hen, niet voor mij.Ik zou niet wat ik zonder hen gedaan zou hebben. Vrienden voor het leven – en dat is nog niet voorbij.

Ik heb alle details opgespaard in mijn dagboek “De Kleine Prins” heet het en ik weet begot niet meer waarom ik het zo heb genoemd.

 

Ik heb bijna genoeg tijd gespendeerd aan deze ophemeling van mijn vrienden ; maar ik heb natuurlijk nog een warm plekje voor mijn kinderen, Kyra, Nikias, Tobias, Evelyne, en Aaricia. Die is er niet levend bij – ze leeft nog wel maar niet in levende lijve aanwezig. Daarom hebben we speciaal een rechtstreekse lijn naar Zweden voor aangelegd. Dat meisje met die donkere haren die er zoals ze zelf vanmorgen zichzelf beschreef als  ‘er uitziet als een blanco blad dat in een bad vol melk is gevallen’. Een hint voor wie het nog niet moest weten – ik heb mijn trouwcostuum al -…  Als het goed is hebben we nu contact met Rosanne onze reporter templates.