Levenslessen en Wijsheden voor het Dagelijkse Leven
Ik heb me de ziel uit het lijf gelopen, maar nu zit ik zweterig en te warm op de trein naar Mechelen. Dat is ergens zowat halverwege tussen Antwerpen en Brussel. Als je niet weet waar dat is, Brussel bedoel ik dan, wel het is hoofdstad van het land dat door de ‘make America great again’ president werd omschreven als “a hellhole”. Het mag gezegd worden dat een leider alleen maar ‘leider’ is wanneer hij volgelingen heeft, en ik ben geen volger, en al zeker niet van deze door zichzelf uitgeroepen redder van de wereld. Ik hou van leiders die naast mij staan, leiders die de juiste richting kunnen aangeven. Beter nog, een leider die me vertrouwt en mij mijn eigen gang laat gaan.
Brussel, hoofdstad van België, dat kleine landje waar de politici hard bezig zijn om het verder op te splitsen, op een weliswaar tamelijk vreedzame manier, maar overtuigd dat een verdeel en heers strategie zijn vruchten zal afwerpen. Er staat immers op het vaandel van de Belgische staat “Union fait la forçe” – “Eendracht maakt macht”, en laten ze dat nu net niet willen.
We zijn een land van tegenstellingen, waardoor moeten leren om samen te werken en een consensus bereiken. Sommigen zien onze leiders dan ook als loodgieters – al heb ik enige moeite met deze analogie. Maar wat consensus betreft, niemand heeft het altijd bij het rechte eind en er is ook geen persoon die altijd en overal ongelijk geeft. Trouwens daar heb je al een inzicht dat van belang kan zijn als u dit boekje leest. Het kan pretentieus klinken dat ik hier een boek uit mijn mouw ga schudden, nogal zelfingenomen, zelfs op het arrogante en betweterige af, waarin ik mijn bij elkaar gespaarde wijsheden staan waarvan u denkt “Die Stefan Steurs heeft voor de volle 100 procent gelijk.”
Gelijk hebben is niet belangrijk. Gelijk zijn wel. En waarin we elkaars gelijke zijn is dat we constant bijleren. We blijven nieuwe feiten ontdekken, nieuwe inzichten verwerven. Maar met als gevolg dat eerdere stellingnames moeten herzien worden, dat we moeten toegeven dat we het verkeerd hadden, niet bij het rechte eind hadden. Daar is niks mis mee. Toegeven dat je verkeerd was is een gigantisch positieve karaktertrek, zolang je natuurlijk oprecht bent geweest, want het kan ook best de bedoeling een stofwolk op te werpen die de ‘voor waar aangenomen zijnde feiten’ moeten verhullen zodat we onze medemens kunnen bespelen.
De eindbestemming is Parijs en ik heb een zee van tijd om het eerste kladje van een standpunt uit te werken. Hier op de Thalys begin ik mijn eerste ‘les’ in te blikken en zo moet dit boek bladzijde per bladzijde een groeiende bron van wijsheid worden.
Het zou jaren duren eer ik dit boek zou vervolmaken, maar dat wist ik toen nog niet. Maar of het de moeite waard is, daar weet ik nog steeds niets van. Heel lang zal het echter niet meer duren. Bovendien lig ik er niet van wakker, daar heb ik andere kwelgeesten voor.
Hiernaast vindt u een lijst van onderwerpen. Zo kan u zien hoe ik vorder.