Geen ja is nee
Het is geen hetze, of een storm in een glas water, het is geen revolutie of emancipatie, het is geen dolle mina betoog, geen toogpraat. Wat is het? Het is verkeerd begrepen.
Ik denk dat wat er de laatste dagen door de media waait best wel onderwerp van gesprek mag zijn. Verontwaardiging is op zijn plaats, een soort boosheid ook, ik moet in ieder geval beamen dat men de waarden en normen in vraag stelt. Het onderwerp? Een verkrachtingszaak waarbij de aanrander wordt vrijgesproken … wel het is niet helemaal juist, hij heeft bekend, hij werd ook veroordeeld, maar de straf is een geldboete en daar blijft het bij.
Het smaakt wrang.
Een geldboete is geen gepaste straf. Dan mogen de magistraten nog beweren dat als je niet alle elementen kent, niet de getuigenissen, niet de resultaten van het onderzoek, niet de verslagen van de psychiaters hebt gelezen, ik zal het plastisch proberen uit te drukken, er wordt beweerd dat als je niet weet hoe je wijn moet maken je niet mag oordelen of de wijn goed smaakt of zuur is.
Ik moet niets kennen over het vervaardigen van kurken, het plukken van druiven, het kuipen, gisting, bottelen, … als ik een fles wijn ontkurk en van de wijn proef weet ik toch of die zuur smaakt. Meer nog, ik zal zelfs weten of het een witte of rode is, geblinddoekt. Dat lijkt weinig impressionant. Maar het is een stuk beter dan te beweren dat je alles moet weten over een verkrachting om te weten of een ‘sorry’ en een geldboete genoeg zijn als boetedoening.
Maar terug naar de grond van de zaak. Ongetwjfeld is een oordeel over straf of geen straf de moeite van een lange discussie waard. Maar daar gaat het me helemaal niet over.
Laat ons eens even teruggaan naar de kern van de zaak. Wat denkt de goegemeente over aanrading en verkrachting? Persoonlijk ben ik een paar keer door mijn spreekwoordelijke stoel gezakt bij het horen van bepaalde argumenten.
Kijk. Respect begint en eindigt bij het niet opdringen van je wil aan iemand. Het kan allemaal heel onschuldig lijken, en dan denk ik zelfs aan ‘het consumeren van het huwelijk’. Seks is geen consumptierecht. Als het consumptie is dan moet je maar op voorhand een prijs overeenkomen. Ik heb daar niets op tegen, als je wil betalen voor seks en er is iemand die ervoor betaald wil worden, ik zou zelfs zeggen ruilhandel kan ook, in natura als het ware. Maar dan alleen als er wederzijdse instemming is, en dan in een context waar beide personen op hetzelfde niveau staan, waar de ene niet onder de andere staat. Geen gezagsstructuur of afhankelijkheid.
Maar in alle andere omstandigheden kan ik geen genoegen nemen met één van de volgende argumenten. ‘Een meisje moet toch weten dat als ze alleen is met een jongen, ze zich aan zulke dingen mag verwachten.’ Of nog erger ‘Als een meisje nee zegt dan bedoelt ze zin sommige gevallen toch ja.’
Wat het helemaal erg maakt is dat ik vrouwen deze dingen heb horen zeggen. Geen meisjes van achttien of zo, … waarmee ik niet wil zeggen dat het een verzachtende omstandigheid zou zijn … maar vrouwen met kinderen, … het stemt tot nadenken.
‘Nee is nee’. Dat is de slagzin waarmee iedereen nu naar buiten treedt. Ik ben het daar niet mee eens. Het is niet voldoende. Ik vind het prima dat iemand ‘Nee’ zegt. Ik zou het ook aanmoedigen. Op elk moment, of het binnen een relatie is of gewoon een one-night-stand, of poging tot, ‘Nee’ moet altijd kunnen. Zelfs als sta je al in je blootje, dan kan je nog altijd van gedacht veranderen, zelfs al lig je al helemaal blozend van de opwinding naast elkaar, dan kan het volgende moment nog altijd ‘Nee’ zeggen van ‘het hoeft niet voor mij’.
Ik vind ook de hele discussie over seks totaal de verkeerde kant op gaan. Waarom is het van belang ‘hoeveel keer je het doet’? In een normale relatie … kijk daar begint de druk al … je moet een cijfer vergelijken met iets wat geacht normaal te zijn. Drie keer per week, vijf keer per maand, elke vrijdagavond, … het gemiddelde. Je voelt de druk al toenemen. Ah ja, huwelijksplicht, zal wel in orde zijn.
Nee het is niet in orde. En vaste partner of niet, je hebt helemaal geen recht op het lichaam van iemand anders.
‘NEE’ IS NIET GENOEG.
Dat klinkt natuurlijk fout, alsof een ‘Nee’ onvoldoende zou zijn. Natuurlijk is een ‘Nee’ een duidelijk signaal, net zoals ‘Stop’ of ‘Genoeg’. Maar dikwijls is er geen ‘Nee’. Dan is het als een konijn gevangen in de koplampen van een wagen, paniek, verlamming, een soort van wrede hypnose. Dan is er zelfs geen gefluister, geen zuchtje stem, om een ‘Nee’ uit te brengen. Stilzwijgende toestemming? Vergeet het.
Daarom wil ik pleiten voor een heel andere houding. Ik zou willen dat iedereen zich ervan gewist dat de andere waarmee hij of zij seks wil hebben dat gewoonweg vraagt. ‘Heb je er zin in?’ Of als het kan nog duidelijker ‘Wil je seks met mij?’ En als daar niet duidelijk een ‘Ja.’ wordt op geantwoord dan is het ‘Nee’.
Geen Ja is Nee.
Ik heb teveel gehoord, hoe mensen zich schuldig voelen omdat ze niet gedurfd hebben van ‘Nee’ te zeggen. Hoe mensen geen stappen durven ondernemen omdat ze tegen hun wil in gesekst hebben. ‘Om problemen te vermijden’. Kop in het zand, gat in de lucht, en dan?
‘De mantel der liefde?’ wat is dat. Je hoeft dit niet te ondergaan. Neem stelling. Je bent niet de enige, je wordt geloofd, je moet geen spijt hebben. Zelfs als je geflirt hebt, gekust, zelfs als je geen string meer aan hebt, … jouw lichaam en jouw ziel moeten gerespecteerd worden. En als je niet in staat bent om nee te zeggen om welke reden dan ook, alcohol of andere drugs, … het is geen vrijgeleide, geen excuus, en geen vergoelijking. Niemand mag zonder een duidelijke ‘Ja’ … Geen Ja is een Nee.
Laten we onze kinderen in die zin opvoeden. Laten we ze leren dat lichamelijke liefde fantastisch is, dat fysiek contact en echte intimiteit een bekroning kunnen zijn van een relatie voor twee mensen die elkaar als gelijke zien en elkaar met respect behandelen. Maar laten we ze ook vertellen dat seks geen ‘jagen op een prooi’ is. Dat het niet gaat om ‘trofees’, dat het niet gaat om veroveringen. Laten we het onze zonen leren en onze dochters dat alles begint met wederzijds respect.
En voor de rest, wie zich er niet aan kan houden, wie de grens overschreidt, die moet boeten. Geen afkoopsom, geen sorry, maar echt heropvoeding en wederdienst, en als er geen berouw is, geen inzicht, dan maar effe opsluiten en verplichte therapie. En als dat niet helpt … dan weet ik het ook niet meer.
Moet ik nog duidelijker zijn?
Geen Ja is Nee.
Geen vraag gesteld is Nee.
Geen antwoord gegeven is Nee.
Stilte is Nee.
En ik weet ook dat de natuur er op uit is om de vrouw nee te laten zeggen, maar zijn we als man niet beschaafd genoeg of zijn de driften niet onder controle te houden? Wat mankeert er aan onze opvoeding dat we er niet in slagen om de menselijke natuur in te kleden in een menselijke cultuur van respect en gelijkheid – niet zoals een vrouw en een man ekaars gelijke moeten of zelfs kunnen zijn, maar dat de gelijkheid bestaat uit het duidelijk communiceren over behoeftes en verwachtingen. Een vrouw zal wel eens een keertje ‘nee’ zeggen en dan hopen dat de man zijn uiterste best doet om het tij te keren. Mannen moeten ook leren van geduldig en niet rechtstreeks op het doel af te gaan – het is niet erop en eronder – breng vaker een bloemetje mee. En zorg voor een langgerekt voorspel; een ingehouden hoofdstuk; en een zachtjes uitdovend naspel. Vergeet daarbij niet dat een vrouw wel gemakkelijker meerdere orgasmes kan beleven en een man misschien twee, maar dan moet je maar meer moeite doen. En grijp niet naar de alcohol – die maakt je misschien wel los, maar is niet bevorderend voor de beleving – drink een glaasje achteraf en praat dan over wat je leuk vond en wat minder geslaagd was. Of wat je mistte in de lichaamstaal.
Maar ja, toch maar duidelijk afspreken wanneer het van start kan gaan en wanneer het stopt. Het lijkt me een goed idee om de one-night-stand over te laten aan de mensen die geen tijd hebben of geen zin om de schoonheid van de intimiteit te ervaren. Ik heb er alle begrip voor en er zullen wel evenveel mannen als vrouwen aan hun trekken komen op deze manier – maar voor mij is het dan eerder een sport waar de hormonen worden gesust dan een ondersteunende functie van een goede fysieke relatie.