Ik ben in het ziekenhuis aangekomen. De kinderen, mijn lieve drukke bende, heeft me begeleid en dat was een goed afleidingsmanoeuvre. Het is nu bijna 19h en ik heb net mijn avondmaal gehad. Twee ronde beschuiten met confituur en een yoghurtje Panier de Yoplait met abrikoos; van een feestmaaltijd gesproken.
Ben met Evelyne aan het what’sappen. Zij kon er vandaag jammer genoeg niet bij zijn. Het verplegend personeel was danig onder de indruk van het feit dat mijn 4 ‘andere’ telgen er wel bij waren.
Ik ben tamelijk ontspannen, zelfs al besef ik dat het een ingrijpende ingreep is. (Pleonasme 🙂 )
En ik ben zelfs al volledig geisobetadined. Van boven tot onder en van links naar rechts. Dat doet me nog aan een kinderliedje denken.
—
Van voor naar achter
Van links naar rechts
Van boven naar onder
Van links naar rechts
Een Nederlandse Amerikaan
Die zie je al van verre staan
Een Nederlandse Amerikaan
Die zie je al van verre staan
—
Dat de bedoeling van dit rijmpje illustreert in deze context is dat je elk plekje van je lichaam, elk plooitje en elke vierkante centimeter ontsmet; en dat je goed in elke richting moet wrijven tot de bruine isobetadine gel helemaal wit schuim is geworden.
De verpleegster kwam me helpen want met de uitgewerkte medicatie is het geen lachertje om mijn hele bereik te bedekken met een laagje van dit spul.
Een andere verpleegster is net mijn waardes komen meten en dan ook weer routinematig dezelfde vragenlijst doorlopen over allergieën, alcoholgebruik, etc. Je wordt eraan gewoon.
Ik nam een filmpje op met mijn DJI Mimo gimbal; en ze vroeg of ik iets met technologie deed. Toen ze op het scherm zag dat ik voor Industrieel Ingenieur had gestudeerd, zei ze ‘Ah vandaar die interesse voor al die spullen.’
Dan dacht ik als repliek en zei ‘ik ben toch vooral bezig met schrijven, muziek, fotografie, en ik ben een blog aan het schrijven’. Met enig geduld, want de internetbandbreedte is hier niet zoals in de buitenwereld, toverde ik mijn liedje ‘Het komt allemaal wel goe schat’ – tehoorschijn.
Ze vroeg me naar de URL … https://stefansteurs.net/ maar dat wist u als lezer van deze natuurlijk al.
—
Zo zie ik er nu uit … met mijn ziekenhuis ‘gown’ aan. Nu komt een echte jurk helemaal tot op de grond, wat natuurlijk niet het geval is. Ik heb het nogal friskes aan mijn benen, ik ga meteen een trainersbroek aandoen.
—-
Hier volgen nog wat sfeerfoto’s:
En zo zijn we aanbeland bij de laatste blog van mijn voorbereidend traject. Vanaf morgen zal er een ‘andere’ man u trachten te entertainen. Ik kijk er naar uit om met mindere fysische beperkingen, alleszins voor een periode van, laat ons optimistisch zijn, 5 jaar te kunnen genieten van een bijna normale mobiliteit. Ik hoop toch een beetje te kunnen rondspringen. En dansen. En misschien nog eens een reisje te kunnen maken. Madrid staat als bestemming hoog op mijn verlanglijstje, ook al zou ik best tevreden zijn om nog wat weekeindjes aan de zee door te brengen met mijn 5 kinderen en hun ‘aanhangsels’.
Madrid – daar woont een hele goede man – een collega die deel uitmaakte van mijn team – ook al is dat ondertussen meer dan 1O jaar geleden – en bijna 5 jaar dat ik hem in levende lijve heb ontmoet, we zijn er toch in geslaagd om in contact te blijven.
Me: Hi M., how are you doing? Long time we spoke or wrote eachother, hope you’re doing well.
Manuel: It’s great to hear from you, I’ve often think of you. It was a shame we couldn’t meet in Belgium last year.
Hey Stefan! How are you doing?
You’re not travelling anymore?
Maybe I should come to Belgium again and visit!
Me; Sûre sûre sure would be nice if we could meet. I am preparing for brain surgery to make my parkinsons symptômes more bareable. You can read on my blog – I’ve tried the transalsaition from Dutch to English and it is quite readable. You can have a go at it on https://stefansteurs.net/. I am keeping track of my life’s évents or should I say ‘eventful live”?
Manuel:I’ve read it now
Me: Yes that is what it is about. And the date set is 25 march indeed. The risk of complications is about 4% and of that 2% of critical nature. But I’m a born optimist and I will help to tip the balance towards 0.
Manuel: It will be fine! I really hope it will have the desired effects 🙏
Me:I hope so too. Perhaps it’ll allow me to travel and visit you in Madrid. That would be a dream come through.
Manuel:That would be fantastic!
Me:You still live near the. El matadore and the metro station legazpi? I think I can remember the itinerary. 😉
Manuel:Yes! Same place.
Manuel:Hey Stefan! I’m about to head back to Madrid after a couple of days of training in Oslo. Tomorrow we (family) fly to Mexico for some needed Easter holidays!
I’ll be thinking of you on Monday, I believe it will all work out and you see improvements soon. Do let me know how it went when you can. Of course, I imagine there’s some recovery time. Do you need to stay long at the hospital after cirurgy or can you go home next week?
Take care! Love from the Pais-Goldstein family 💓
Me:I am ready for it. In in fact I am looking forward to it. I have to stay in hospital for a week. That’s the 30th. I will do my best to keep you updated on the recovery. Thanks so much for your kind support. You are a real friend
—
Er zijn vele vrienden en vele verassingen, de betuigingen van hoop en moed zijn hartverwarmend; zo kwam Heidi me zowel aangenaam als verrassend een knuffel cadeau doen. Dat is toch echt een lieve madame, soms denk ik dat ik echt in de watten gelegd wordt door die lievevrouwtjes zoals Heide en Nikki, en dat is toch het vermelden waard.
Ik ga nu rusten want mijn batterij is een beetje plat aan het worden.
Of ik morgen in staat zal zijn om te schrijven – ik vrees van niet – maar ik probeer in ieder geval iets van me te laten horen.
