Hier sta ik dan. Eerlijk gezegd, ik zit, op mijn bed,kussen in de rug, te kijken naar Liefde Voor Muziek, en ik vind dat schitterend. Soms lach ik, soms krimpt mijn strot toe, soms krijg ik kippenvel (waarom het niet gewoon ‘kippevel’  zonder ‘n’ is gebleven – een vel kan toch maar van 1 kip zijn, niet soms).

Effe serieus blijven, er zijn veel mensen die zullen denken, ‘dat is ouwepekes televisie’ van de tijd dat mensen rond de televisie in de huiskamer (of ‘het salon’ plachten wij te zeggen, en wie plachten gebruikt is ook al verdacht oud) samen troepten. Maar eerlijk gezegd, van die samenkijkmomenten zijn er niet zoveel meer. De wereld is afgedwaald van het ‘samen’ naar het ‘ik-en-de-rest-kan-stikken’ pad, en je kan dan wel het minst bewandelde pad te vinden, of je eigen pad door de brousse van het bestaan te kappen met je virtuele machete, maar het is een heel bewandelbare snelweg geworden, hoe op de snelste manier deze jungle doorkruisen zonder dat je oog hebt voor het samen delen.